181024 Kalbim paramparça. Bugünlere gelmemde emeği geçen herkese karşı, başta benle iletişimi kesen babam, manipülatör ve kontrolcü annem, bencil kardeşim, bencil üvey babam, manipülatör ve kontrolcü ananem ve dayılarım, ve malesef manipülatör ve kontrolcü kocam. Bu insanlar hakkında aklıma ilk gelen sıfatlar bile zaten tüm hayatımı gözler önüne sürüyor. Üzerine ne çok düşünmeye ne de çok konuşmaya gerek var. Hayatım koca koca boşluklarla geçti. Genelde kendimi, kendimi bir şekilde birilerine izah etmeye çalışırken buldum. Ve gittim en nihayetinde de öyle bir evlilik yaptım ki tüm hayatımı izahatler silsileleri üzerine kurmuş oldum. Bak hiçbir edebi kaygı, olay akışı, anlamlı cümle vs düşünmeden, hatta gerçekten gözlerim kapalı yazıcam. Dertlerimi anlatabileceğim kimse yok. Ne bir arkadaş, ne eş, ne dost, ne bir akraba var. Kendimden başka kimsem yok beni anlayabilecek. İnsan kendi elini tutup, kendini telkin eder mi ya? İnsan kendine şefkat göstermek için uğraşı...